نغمه‌ی ماندگار

خوشنویسی نستعلیق بر بستری از نقش فرش و کاشی ایرانی، در بردارنده‌ی سروده‌ی نامدار فریدون مشیری: زندگی صحنه‌ی یکتای هنرمندی ماست؛ هر کسی نغمه‌ی خود خواند و از صحنه رود، صحنه پیوسته به‌جاست.

نام این اثر از سطر پایانی همان سروده گرفته شده است: خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.

خط، بیش از آنکه بر نقش نوشته شده باشد، از دلِ نقش روییده است. قلم‌های تیره چنان بر ترنج و حاشیه‌ی گل‌دار حرکت می‌کنند که گویی اسلیمیِ دومی‌اند، بزرگ‌تر — تا واژه و نقش به یک زبان بدل شوند و چشم نداند شعر کجا پایان می‌گیرد و بافت کجا آغاز می‌شود.

خاموش‌ترین اثر این مجموعه است، و مستقیم‌ترین آن‌ها درباره‌ی آنچه پس از یک عمر باقی می‌ماند: نه خواننده، که خود آواز.